De Spaanse connectie

30-05-2011

Mijnheer T. heeft het in eerste instantie niet in de gaten gehad; zijn verhaal was 4 jaar geleden al begonnen op Tenerife. Hij wandelde daar op een mooie voorjaarsmiddag met zijn vrouw over de boulevard, toen hem door een knappe, vriendelijk lachende jongedame een kraskaart in zijn hand werd geduwd.

Al babbelend met zijn echtgenote had mijnheer T. verstrooid wat met zijn nagel over het kaartje gekrabd, toen zijn blik op de verschenen tekst viel. Hij had een gezellige avond, inclusief drankjes en een leuk optreden gewonnen op het dakterras van een hotel vlakbij. En omdat ze toch nog geen plannen hadden, stelde mijnheer T. aan zijn vrouw voor om daar een kijkje te gaan nemen. Gratis is gratis, nietwaar?!

In een hoek van het terras stond een band opgesteld. Het uitzicht van de zon die langzaam onder ging in de zee was magistraal en de aangeboden wijn smaakte prima. Mijnheer en mevrouw T. vermaakten zich uitstekend.

Nadat ze een uurtje van de muziek hadden genoten, verscheen er een vlot ogende jongeman op het terras, die de microfoon overnam van de zanger van de band. Hij kreeg al snel de aandacht van het publiek toen hij, geanimeerd pratend, begon over een aantrekkelijk reisaanbod. In het kort kwam het er op neer dat deelnemers gedurende een aantal jaren -tegen sterk gereduceerd tarief-  op vakantie zouden kunnen naar mooie oorden in warme streken. Er zouden centraal reizen worden ingekocht voor de deelnemers. Kortingen konden daardoor oplopen tot wel 30%. En soms zelfs nog meer, als men buiten het hoogseizoen ging. De totale kosten bedroegen 10.000 euro. Maar daar was een prima oplossing voor: na een eerste betaling van 2.500 euro, zouden de resterende kosten over een periode van iets meer dan 7 jaar worden gespreid. Men zou daarmee slechts 85,- euro per maand kwijt zijn.  De aanbetaling van 2.500 euro had mijnheer T. direct met zijn creditcard voldaan.

In de praktijk viel het boeken tegen. Mijnheer T. had al 3 keer geprobeerd te boeken via de organisatie, maar iedere keer bleek het hotel van zijn keuze volgeboekt. Hij had daar een tijd geleden zijn teleurstelling over uitgesproken en de organisatie zou kijken of ze daar een oplossing voor hadden.

Begin dit jaar werd mijnheer T. door een Spaans reisbureau benaderd. Ze hadden vernomen dat mijnheer T. niet helemaal tevreden was over zijn ingekochte reispakket. Ze hadden wat rekenwerk verricht en hadden becijferd dat de waarde van het pakket inmiddels flink gegroeid was en ze wilden een bod doen van 16.000 euro! Dat was zomaar even 10.000 euro meer dan mijnheer T. aan het pakket had betaald tot dan toe. Gezien de ervaringen met de organisatie hoefde mijnheer T. niet lang na te denken. Dit was een uitstekende oplossing! Mijnheer T. zei opgelucht “ja”!

Zoals door het reisbureau aangegeven werd mijnheer T. een  paar dagen later benaderd door een Spaans notariskantoor. Dat had hem een hoeveelheid indrukwekkend ogende paperassen toe gestuurd. En een rekening. Mijnheer T. moest 2.400 euro overmaken via een moneytransferkantoor als contractwaarborg. Ja, zo’n notaris neemt nou eenmaal geen risico natuurlijk, daar zijn ze voor. Mijnheer T. had diezelfde dag het bedrag nog bij het transferkantoor langs gebracht. Het ging per slot van rekening slechts om een waarborg die hij aan het eind van de transactie samen met zijn winst weer terug zou krijgen, dus risico zat er niet in. Bovendien bleef het tempo er zo ook mooi in en kreeg het reisbureau niet de gelegenheid zich terug te trekken. Je wist maar nooit.

Na twee weken had mijnheer T. een teleurstelling opgelopen. De Spaanse notaris had hem te verstaan gegeven dat de fiscus zich met de transactie was gaan bemoeien en dat men 32% belasting over de te maken winst wilde innen.  3.380 euro, inclusief transactiekosten, werd er gevraagd van mijnheer T. Daar baalde hij toch wel stevig van. Terugdraaien kon niet. Maar goed, een winst van 6.620 euro was ook nog steeds niet verkeerd! Toch?

Mijnheer T. zou nog een keer moeten slikken; voor het aanmaken van een belastingnummer in Spanje werd hem voor 1.300 euro door de notaris in rekening gebracht. Zo werd zijn winst wel erg snel kleiner. Het zat mijnheer T. niet lekker. Maar ja, hij had inmiddels al 5.780 euro overgemaakt en zelfs wat geld van familie geleend om dat te kunnen betalen. Nu stoppen was er niet bij. Dan nog maar een keertje 1.300 euro uitgeven. Zijn winst was nog steeds een dikke 5.000 euro, probeerde mijnheer T. zichzelf gerust te stellen.

Mijnheer T. had al weken niets meer uit Spanje vernomen op het moment dat hij verdrietig en zenuwachtig contact zocht met de politie. Hij had in etappes het hele verhaal aan de Fraudehelpdesk uit de doeken gedaan en kopieën van de stukken doorgemaild. De Fraudehelpdesk had hem uiteindelijk teruggebeld met het advies zich bij de politie te melden met het sterke vermoeden dat hier sprake van oplichting was.

Niet enkel  de voorgestelde verkoop van zijn reispakket was hoogstwaarschijnlijk bedrog maar het had er alle schijn van dat ook het “reispakket”- waar mijnheer T. al zo’n 6.000 euro aan betaald had – nooit bestaan had. Het leek er op dat hier één organisatie achter zat die hem al vanaf de avond op het dakterras in Tenerife vakkundig had opgelicht.

De rechercheur waar mijnheer T. mee had gesproken had hem aangeraden maar te stoppen met betalen. De schadepost van 13.080 euro was al groot genoeg! Uit Spanje en Tenerife heeft mijnheer T. nooit meer wat vernomen. Daar is men waarschijnlijk nog steeds bezig zijn geld uit te geven.

Bron: Fraudehelpdesk.nl

Bijschrift van de redactie, het gebeurt niet alleen langs de Costa Del Sol en Gran Canaria, maar ook op Tenerife, mensen bedenk toch goed voor niets gaat de zon op, kijk eerst eens goed op internet via een van de zoekmachines zoals Google en zoek op timeshare, Gran Canaria, Tenerife en je komt er al gauw achter dat het (waarschijnlijk) geen zuivere koffie is, zeker als het om Resale gaat, dan kom je van de regen in de drup ( stortbui).